Wełna mineralna skalna Wełna mineralna (kamienna, skalna) - materiał izolacyjny pochodzenia mineralnego. Produkowany z kamienia bazaltowego lub dolomitu, topiącego się w temperaturze około + 1400°C. W produkcji skała poddawana jest wymienionej temperaturze, prowadząc do rozwłóknienia. Po procesie do otrzymanych włókien kamiennych, dodawane jest spoiwo (lepiszcze) wiążące włókna wełny ze sobą, zapewniając większą trwałość i wytrzymałość mechaniczną. Włókna wełny mineralnej, poddaje się procesowi hydrofobizacji, co w efekcie zmniejsza chłonność wody. Wełna mineralna produkowana jest w postaci: płyt, mat, otulin lub granulatu. Materiał ten używany jest w budownictwie do izolacji termicznych i akustycznych ścian zewnętrznych i wewnętrznych, stropów i podłóg, dachów i stropodachów oraz ciągów instalacyjnych. Także jako rdzeń izolacyjny budowlanych monolitycznych płyt warstwowych. Gęstość wełny mineralnej w zależności od wyrobu, waha się w przedziale od 20 kg/m3 do 180 kg/m3 dla najtwardszych płyt izolacyjnych. Współczynnik przewodzenia ciepła (lambda) dla wełny mineralnej zawiera się w zakresie od  0,034 do 0,050 W/(m·K). Jest on uzależniony od technologii produkcji i gęstości samego materiału. Produkowane są różne gatunki wełny mineralnej, większość z nich wymaga zastosowania środków ochronnych ze względu na to, że podczas montażu i obróbki może dochodzić do podrażnienia błon śluzowych układu oddechowego oraz oczu drobinami wełny. Wełna mineralna charakteryzuje się bardzo dużą chłonnością akustyczną, co pozwala stwierdzić, iż jest to materiał stworzony do takich zastosowań. Odporność ogniowa wełny mineralnej a właściwie włókien dochodzi do 1000°C ale ze względu na spoiwo (lepiszcze) wykazujące graniczną wytrzymałość do 250°C, w znacznym stopniu zmniejsza wytrzymałość ogniową wełny. Nasiąkliwość jedna z poważniejszych wad tego materiału izolacyjnego, występuje w znacznym stopniu, mimo impregnacji włókien substancjami zmniejszającymi higroskopijność. Poziom nasiąkliwości wodą przy krótkotrwałym zanurzeniu wynosi (w zależności od rodzaju) od 0,65 do 1 kg/m2. Przy długotrwałym zanurzeniu 1-3 kg/m2. Paro-przepuszczalność wełny mineralnej jest wysoka, współczynnik oporu dyfuzyjnego μ wynosi około 1,3-1,4. Zawilgocona wełna mineralna nie ma właściwości termoizolacyjnych, a więc nie spełnia swojego zadania - nie ociepla przegród zewnętrznych. Dodatkowo może być przyczyną zawilgocenia elementów konstrukcyjnych (np. murowanych, drewnianych), ich przemarzania i degradacji, a w konsekwencji rozwoju grzybów i pleśni. Z tego względu ocieplenie warstwą wełny mineralnej wymaga ochrony od wilgoci (dyfudującej pary). Zwykle służy do tego folia paroszczelna (paroizolacyjna), chroniąca przed wniknięciem pary wodnej z pomieszczeń mieszkalnych do połaci dachu i znajdującej się tam wełny mineralnej. Odpowiednia wentylacja dachu izolowanego termicznie wełną to istotny czynnik wpływający na ilość wilgoci w niej zgromadzonej. Skonstruowanie prawidłowego systemu wentylacji dachu, ocieplonego wełną mineralną jest podstawowym elementem, wpływającym na trwałość dachu a co za tym idzie możliwie, maksymalnie długą jego eksploatację. Nadmiar wilgoci zgromadzonej w wełnie powoduje, zwiększony przepływ ciepła, generując straty energii grzewczej dla właściciela budynku. W skrajnych przypadkach zawilgocenie może doprowadzić do zagrzybienia drewnianej konstrukcji dachu oraz osłabienia jej wytrzymałości.   Źródło: Internet, opracowanie własne.